Diane Broeckhoven, die eind augustus haar 30e boek in 30 jaar publiceert (Vergrijzing, een getijdenboek, bij uitgeverij Vrijdag) woont en werkt op het begijnhof in Antwerpen.

*

Op de zolderverdieping, onder de oude balken, bevindt zich mijn werkkamer. Dicht bij de stilte, de hemel, de wolken…

Notities en aantekeningen maak ik vaak in mijn ommuurde tuintje, dicht bij de aarde, in mooie opschrijfboekjes die ik overal koop en steeds weer cadeau krijg!

Geen medailles, geen geldprijzen, geen lauwerkransen – met deze quiz doe je mee voor de eer. En voor de leestips die je in één moeite door krijgt. Want wie de gezochte boeken nog niet las, moet dat zeker doen.

De opzet is simpel: uit welk jeugdboek komen onderstaand citaat en coverfragment? Na één week zetten we het juiste antwoord in de comments.

*

Ik houd de kap van mijn mantel met mijn vingers vast. Mijn gezicht is onzichtbaar in de schaduw van de kap. De waard leidt ons naar de stoof naast die van Ursmarus van Coutervoorde. Het is een ronde badkuip waarvan de binnenkant bekleed is met linnen tegen de houtsplinters. Onder in de badkuip steekt een ijzeren lade vol warme kolen. Ik voel aan het water. Het is lauw. De waard trekt de kolenlade eruit. Hij laat ons even wachten en komt dan terug met een kolenschep vol roodgloeiende kooltjes. Hij laat de kooltjes in de lade vallen en duwt hem weer in de stoof.
‘Er wordt u dadelijk eten gebracht, edele heer,’ zegt de waard. ‘Het water is nog schoon. Het is nog maar twee keer gebruikt. Geniet ervan.’
Filips bedankt hem.

Eerst een bekentenis: ik spreek geen Frans. Dat is geen principeskwestie. Dertien jaar zonder Eventail Junior en Senior en een bestaan dat zich richt op het noorden, heeft nu eenmaal zijn gevolgen voor het zuiden. Een enkele city-trip naar Parijs en af en toe een busreis naar Montreuil doen niet meer dan zout in de wonde strooien.

En toch wil ik u bij deze een ge-wel-dig Franstalig boek tonen. Het is een boek dat mij past, want het is geschreven in een Frans voor beginners.  Het is eigenlijk ook maar een boekje. Het heet Mini Maxi, het is 12 op 15 cm groot, gemaakt door Didier Cornille en het is een tegenstellingenboek. Niets nieuws en niets wereldschokkends: petite vs grande, lent vs rapide, jeune vs vieux. Maar het is zó mooi gemaakt, met prachtige priegelprenten op een witte achtergrond en hier en daar een tegenstelling die eigenlijk een grapje is. Dit is een boek van het soort dat het vermaledijde e-book zal overleven: met rood op snee, dikke kartonnen kaft,  fragiele uitklappagina’s…

U kunt het virtueel niet aanraken en u kunt er niet in bladeren, maar zo ziet het er uit:

Mini Maxi: le livre des contraires
Didier Cornille
Hélium, 2009
ISBN 978-2-35851-008-0

(An Stessens)

Deze zomer beperken we ons tot één blogbericht per week. Vandaag in de rubriek In de vitrine: de tip van boekhandelaar Ilse Verhulst van Bontebaai in Boom. En Ilse ziet… een wereld vol fantasie!

*

Op een heuvel, achter een wit hek, onder een grote eik, zie ik… ons huis.
En vanaf die plek wordt je meegenomen op reis. Een reis die uiteindelijk terug zal eindigen waar ze begon: ons huis.
Op elke pagina van dit kartonboekje zie je een voorwerp, figuur die een stukje van het verhaal vertelt.
Je reis/verhaal loopt van tekening naar tekening. Je ziet een tekening, maar waar brengt deze tekening je naartoe?  Wat/wie zit er verstopt achter deze pagina?
Zo zit er bijvoorbeeld onder een sprookjesprins… een waterlelie op een vijver.  En, aan de oever van de vijver… een beer die zijn maaltje vist!

De prenten die gekozen zijn om het ‘verhaal’ op te bouwen zijn niet altijd even logisch en daarom blijf je verwonderd en nieuwsgierig naar het verloop van het verhaal.

Dit is een leuk kartonboekje dat menig peuter/kleuter zal doen genieten van de rijke fantasie die ze hebben. Het boekje nodigt gewoon uit om zelf verder te fantaseren:  Ik zie, ik zie… een reus.  En achter die reus staat… een mooie rode bloem.  En boven die bloem… schijnt de zon haar warme stralen…  Ik ben alvast begonnen!

Ik zie, ik zie / Marianne Dubuc (Querido, 2010) - ISBN 9789045110813

En we blijven nog even in Stockholm. Sara Van den Bossche was al eens onze Buitenlandse Correspondent in München, maar ruilde vorige maand de Universiteit Gent in voor het Svenska Barnbokinstitutet.

*

Wie net zoals ik een zwak heeft voor kinder- en jeugdboeken in het algemeen, en voor Scandinavische jeugdliteratuur in het bijzonder, zal zijn of haar hart kunnen ophalen in Svenska barnboksinstitutet (Sbi, letterlijk vertaald Het Zweedse Instituut voor Kinderboeken).
Het instituut is centraal gelegen in Stockholm en – geheel volgens de filosofie van het instituut –gemakkelijk toegankelijk: Sbi wil er zijn voor iedereen, zowel op nationaal als op internationaal vlak. Iedereen die dat wil, kan van Sbi’s middelen gebruik maken. En de omvang van die middelen is ronduit indrukwekkend. Bij Sbi worden namelijk alle kinderboeken die in Zweden uitkomen bijeengebracht. Het gaat hierbij zowel om originele Zweedse werken als om boeken van buitenlandse auteurs in Zweedse vertaling. Daarnaast probeert men ook alle Zweedse kinderboeken die in een andere taal uitgegeven worden te verzamelen.
Het fantastische aan de werking van Sbi is dat al die boeken niet zomaar in de rekken stof staan te vergaren, maar dat ze ook effectief gebruikt worden, en dat op verschillende manieren. Vooreerst leest het personeel van Sbi alle kinder- en jeugdboeken door en trekt het enkele weken per jaar uit om een overzicht te maken van de publicaties van het voorbije jaar. Daarbij worden de belangrijkste tendensen blootgelegd, en de resultaten worden gepresenteerd in de zogeheten “Bokprovning”, waarmee men sinds kort ook op tournee gaat langs verscheidene bibliotheken doorheen het hele land.
Daarnaast worden de boeken ook vlijtig geraadpleegd door studenten en kinderliteratuuronderzoekers. Niet alleen de primaire literatuur bewijst op die manier zijn nut, maar ook de enorme verzameling theoretische literatuur die ter beschikking van het publiek staat, bereikt zo een ruim doelpubliek. Qua secundaire literatuur houdt Sbi werkelijk de vinger aan de pols van het hedendaagse internationale onderzoek naar kinder- en jeugdliteratuur. Zowel recente onderzoeken als onontbeerlijke naslagwerken en klassiek geworden studies zijn voorhanden in de bibliotheek, en dat in verschillende Europese talen. Ook alle belangrijke wetenschappelijke tijdschriften zijn er beschikbaar. Verder houdt Sbi een collectie knipsels uit dagbladen en tijdschriften bij over de grote namen uit de Zweedse kinderliteratuur. Ook deze kunnen vrij ingekeken worden in de leeszaal van de bibliotheek.
Zelf levert Sbi eveneens een belangrijke bijdrage aan de academische studie van kinder- en jeugdboeken met het peer reviewed tijdschrijft Barnboken (letterlijk: Het Kinderboek), dat tweemaal per jaar uitkomt. Het tijdschrift bevat bijdragen in de Scandinavische talen en in het Engels en kan sinds dit jaar integraal online geraadpleegd worden in Open Access.
Uniek aan de werkwijze van Sbi is dat alle inkomende boeken geïndexeerd worden. Daarbij wordt alle primaire én secundaire literatuur voorzien van trefwoorden, die het opzoekwerk aanzienlijk vergemakkelijken. Een ander groot voordeel is het feit dat zelfs tijdschriftartikelen in de – overigens voortreffelijke – digitale catalogus opgenomen zijn en dus zonder enige moeite teruggevonden kunnen worden.
Bovendien komen kinderboeken ook op een andere manier tot leven in dit kinderboekeninstituut, met name in de verschillende tentoonstellingen en lezingen die er georganiseerd worden. Zweedse kinder- en jeugdschrijvers treden maar wat graag naar voren in de vele interviews en debatten over hun werk die regelmatig bij Sbi gehouden worden.
Tot slot vormt het erg bekwame personeel van Sbi een ontzettend grote troef. Ze beantwoorden al je vragen met de grootste kunde – en met de glimlach.

Zelf beschouw ik Sbi als een baken in de woelige wateren die je tijdens een doctoraatsonderzoek soms moet trotseren. Het is een toevluchtsoord waar ik in de best denkbare omstandigheden – met een wereld van kennis binnen handbereik – aan mijn onderzoek over Astrid Lindgren kan werken. Mijn onderzoeksverblijven aan Sbi (tot nu toe twee periodes van telkens ongeveer vier weken) zullen dan ook zonder enige twijfel een onuitwisbare stempel op mijn doctoraat drukken.